Leeeeeentttteeeee!!! Op de kalender dan toch….. Het was wel zonnig vandaag maar fris hoor! Ik heb papa buiten geholpen met het hekwerk te plaatsen. Je kent dat wel hxc3xa9, vanalles aanbrengen en vooral papa z’n materiaal weer weghalen. Hihi, nog zo leuk! Je krijgt gegarandeerd aandacht als je dat doet

Cibelle en Toby kunnen nog niet zo goed “helpen”, maar ravotten en wilde spelletjes spelen, des te beter. Oh ja, ik moet ze nog beter voorstellen aan jullie.

Het zijn Japanse Cins of Chin Chins en ze zien er een …beetje raar uit als je het mij vraagt. Ze hebben nogal lange poten en een erg stompe neus, oren die flapperen in de wind en een staart die tot op hun rug krult. Het zijn broer en zus en ze heten Toby en Cibelle en vreselijk verknocht aan mekaar. Waar je de xc3xa9xc3xa9n ziet, zie je de andere ook. Alhoewel ze helemaal verschillend zijn van karakter. Toby is de rustige en Cibelle de wildebras.

Tot morgen

Maar ravotten kunnen ze als de beste en lekker wilde spelletjes spelen. Of buiten rennen dat de kiezeltjes in het rond vliegen. Van rennen gesproken, ik ben best een snelle jongen maar om die twee bij te houden. Wat wil je met zo’n hazepoten?!

Na die valse start een tijdje geleden, gaan we er nu helemaal voor. Alhoewel het niet echt mams’ schuld is, schaamt ze zich er een beetje voor dat ze op log-non-actief stond. Gelukkig heb ik er haar van kunnen overtuigen om toch weer van start te gaan. Want ik heb zovxc3xa9xc3xa9l te vertellen!

Mijn mams is nog steeds niet terug aan het werk, ze raakt maar niet verlost van haar “monstertje”. Niet dat ik het erg vind dat ze niet uit werken gaat , maar ze trekt er een stuk minder op uit met me

Nu het typen weer wat begint te lukken, kan ze jullie vertellen wat voor knapperd ik wel geworden ben! En hoe ik alles en iedereen op een veilig afstand hou met mijn moedig geblaf! Hoe hard ik kan rennen!!! Oh ja, mams zegt dat we vooral niet moeten vergeten te vertellen… wat voor stomme stunten ik soms kan uithalen.

Oh ja! We hebben hier aan gezinsuitbreiding gedaan! Nee…geen baby!!!!! Twee doggies erbij!

Ze lijken in de verste verte niet op mezelf, maar dat is tot hiertoe geen bezwaar geweest om stevig te ravotten met “die twee nieuwe”. ‘t Zijn een beetje rare gevallen…mare…ik zeg dat niet hardop hoor. Ze zijn wit met zwart, hebben flaporen, een staart die helemaal tot op hun rug krult en hazepoten. Enne…ze hebben een rare neus! Hoe ze daar ooit aan geraakt zijn…misschien ooit eens heel hard tegen een deur opgerend?

Jullie begrijpen dat ik het heel erg druk heb om dat zootje ongeregeld bij ons thuis, onder controle te houden. Maar vanaf nu lezen jullie hier nu elke dag weer hoe ik dat fiks

Morgen zal ik die twee nieuwe eens behoorlijk voorstellen en vragen aan mams of ze er wat fotootjes bijzet.

Dikke poot aan iedereen!

Vandaag begint mams verder te schrijven aan mijn weblog. Door gezondheidsproblemen zijn we jammer genoeg wat “out” geweest. Mijn mams heeft vaak pijn in haar spieren. Voor wat ik ervan snap… woont er een geniepig, wreed monstertje in haar lijf, dat aan haar spieren knabbelt en door die kleine geniepigaard heeft mams alles op non-actief moeten zetten. Dus: geen lange wandelingen, niet lekker dollen op het gras…maar wel zalig warm tegen mams en Dolores aan, in bed of in de zetel

In elk geval, ik ben een gezonde kerel van 7 maanden geworden en ben altijd wel in voor een nieuwe ontdekkingstocht (lees wandeling). Een avontuur met andere viervoeters of gek spelletje sla ik nooit af. Maar daar zullen jullie vast nog meer over kunnen lezen de komende tijd.

Pootje en dikke lik

Mensen zijn toch wel hxc3xa9xc3xa9l erg rare wezens! Ze zijn bij mij thuis al een tijdje bezig over “kerstmis” en “kerstboom”, maar ik had geen idee waar ze het over hadden.

Papa wilde graag een “echte kerstboom” terwijl mams een “kunstboom” toch verstandiger vond, omdat ik de afvallende dennenaalden zou opeten. Het zou dus een kunstboom worden.

Vandaag waren mams en paps in de weer met een groot pak, waar iets uitgehaald werd wat helemaal niet op een boom leek. Na een tijdje gesleur en getrek, wat een geluk dat ik weer hielp, begon het ding uit het pak toch wel een beetje op een boom te lijken. Maar waarom willen mensen nu in godsnaam een boom in huis? Buiten staan er toch genoeg!

Na mijn middagdutje wist ik het opeens! Ze wilden gewoon een boom in huis zetten opdat ik niet meer naar buiten moet om mijn plasje te doen. Ik licht namelijk mijn poot op sinds een paar dagen! Jaaaa, ik word al echt een grote hond, hxc3xa9!?!

Maar hoe willen ze nu dat ik mijn poot tegen die boom in de woonkamer ophef, als dat ding op een tafeltje staat???

Om te beginnen moet ik jullie bekennen dat ik mijn mening van gisteren lichtjes moet herzien.
Dat nooit oftenooit wordt…..vrij regelmatig. Mams en ik hebben een compromis gesloten, of ik ga mee in de mand of ik ga niet mee. Vermits de argumenten …nogal overtuigend waren, heb ik maar toe gegeven.
Alles liever dan alleen thuis te moeten zitten. (Enne Dolores, haal die STOMME grijns van je gezicht!)

Iets anders nu! We gaan elke dag met paps mee naar buiten om de “vogels te voeren”. Leuk hoor! Hoe meer we “vogels voeren”, hoe meer vogels er zitten om weg te jagen en op te blaffen.
Dolores en ik, we kunnen er wat van hoor! Zodra we weten dat we naar buiten gaan, staan we al te dringen aan de deur. Meestal ben ik het snelst naar buiten.
Dan blaffen we als gek op al die vogels die daar zitten te eten, tot er niet xc3xa9xc3xa9n meer zit. Gelukkig komen ze altijd weer terug, het blaffen zou anders vlug gedaan zijn.

Het is alleen erg jammer dat je geen vogels meer kan zien wanneer het donker is en dat is erg vroeg de laatste tijd. Maar daar heeft paps wat op gevonden! Hij heeft een heleboel lichtjes opgehangen aan het tuinhuis en langs de oprit zodat we ‘s avonds naar de lichtjes kunnen blaffen. Is het geen schatje, onze Paps?!

Die tas van de Sint…die moest natuurlijk vandaag absoluut geprobeerd worden. Je kent mijn mams nog niet zeker?

Ik had al lang door dat ze weg zou gaan, ik heb een oog voor rituelen.

Zodra ze haar handtas neemt rennen Dolores en ikke al naar de mat voor de deur, waar we alle twee als voorbeeldige chihuahua’s, zitten wachten tot Zxc3xa9 klaar is.
Pas op, dat kan soms wel wat duren:
* handtas nemen of handtas zoeken
* inhoud van handtas controleren en de eventueel vermiste objecten opsporen
* sleutels nemen, lees zoeken.
* jas nemen wanneer er tenminste al beslist is welke dat het wordt
Hoe lang dit duurt weten we nooit van te voren. Hangt ervan af hoe lang bijvoorbeeld het zoeken duurt.

Maar dit keer was het vertrek-ritueel anders. Mams legde een dekentje in de Sint-tas terwijl ze me vertelde dat we de nieuwe tas zouden uitproberen. Hoezo wxc3xa9? Voor ik het door had stopte mams me, met iets lekkers in de tas. Ja hallo!!! Zo had ik die wxc3xa9 niet gezien hoor.
Ze nam haar tas en jas, geen gezoek dit keer natuurlijk!!! Ik heb haar op allerlei verschillende manieren proberen duidelijk te maken dat ik het echt niet zo een goed idee vond. Maar ze had er geen oren naar…
Na een korte rit stopten we weer…thuis. Al die heisa voor niks! Eindelijk mocht ik toen weer uit de tas, niks te vroeg! Nooit oftenooit krijgt ze me nog in dat ding!

De Sint is geweeeeest!!!!! Helemaal onverwacht! We hadden zelfs onze schoen niet gezet, want het is pas dinsdag zijn verjaardag.
Seppe was, hoe kan het ook anders , als eerste op vanmorgen en stond aan de trap te roepen dat we moesten opstaan omdat de Sint vanalles gebracht had. Nu, wij kennen Seppe en zijn “grapjes” wel en Dolores en ik hebben ons nog eens even omgedraaid, het was nog zo lekker in bed.
Toen Julie en Laura ook al kwamen melden dat het echt waar was, dat de keuken vol cadeautjes en lekkers stond, dachten we even aan een complot. Maar even later hoorden we te veel Oooh’s! en Aaaah’s van beneden komen en hebben we ons toch maar naar de keuken gerept. Maar goed ook, want er was vanalles lekkers te vinden

Ik heb natuurlijk ook wat gekregen, of wat dacht je!

Alleen, ik begrijp niet echt waar we dat ding voor nodig hebben. Ik ga braaf in mijn mand als mams dat wil en als we met de auto weg gaan dan gedraag ik me ook heel netjes. Dus?!

Nu hou ik al bijna twee maanden een weblog bij en ik heb jullie nog niet voorgesteld aan “Snappie”. Ik had er helemaal nog niet bij stilgestaan dat jullie hem niet kennen.

Tot Dolores en ik daarstraks weer eens flink ruzie hadden over Snappie. Ik probeerde indruk te maken met “ik zet het straks op mijn weblog en dan weet iedereen het!”. Ze moest er eens om lachen, want jullie kennen Snappie helemaal niet! Hij is onze eeuwige twistappel.
Het favoriete speeltje van Dolores, al lang voordat ik hier kwam wonen. Ik vind hem ook heel tof om te spelen, maar Dolores vindt het maar niks dat ik hem vol kwijl. Ik heb haar al vanalles aangeboden om te ruilen, maar ze wil niks anders. Ik verstop Snappie ook regelmatig, maar ze weet hem altijd te vinden. En weet je wat ze dan doet, opdat ik er niet meer mee kan spelen? Ze gaat erbovenop liggen!

Maar meestal zijn we dikke vrienden en slapen we lekker dicht bij mekaar, zeker nu we van mama een super zacht en warm dekentje gekregen hebben voor xc3xa9xc3xa9n van onze bedjes

We spelen met de blokken!!!! Ok, ik kijk wel even of mams dat goed doet en probeer geduldig te zijn. Ik ben zo opgewonden dat ik er helemaal zenuwachtig van word.

Dan neem ik wat afstand om het hele geval wat beter te kunnen bekijken en begin erop te blaffen.

En dan is het eindelijk zover…aanvallen!!!! Het allerleukste spel van heel de wereld. Uren zou ik ermee kunnen doorgaan, maar meestal is de “toren-bouwer-van-dienst” het al lang beu.
Ik speel dan maar alleen. Ik graaf net zo lang in blokkenwagen tot er niks meer in ligt. De woonkamer ligt erbij alsof de blokkenwagen ontploft is.